Πέμπτη, 08 Ιουλίου 2021 10:12

Η συγκλονιστική μαρτυρία του βιασμού της 22χρονης Δέσποινας από τα Άνω Λιόσια

Τι της συνέβη μέρα – μεσημέρι σε κεντρική περιοχή της Αττικής - H Δέσποινα περιγράφει στο Newsbeast τις δραματικές στιγμές που έζησε.

Την περασμένη Κυριακή, ένα 22χρονο κορίτσι βιάστηκε μέρα – μεσημέρι σε περιοχή στα Δυτικά Προάστια της Αθήνας. Ιατροδικαστής και αστυνομικοί βλέπουν πίσω από το βιασμό τη χρήση του χαπιού του βιασμού ή παρεμφερή ουσία. Τα όσα περιγράφει η κοπέλα στο Newsbeast συγκλονίζουν και είναι χωρίς καμία υπερβολή, γροθιά στο στομάχι. Γιατί η Δέσποινα δεν βιάστηκε για πρώτη φορά, αλλά έχει πέσει θύμα της κακοποιητικά ανδροκρατούμενης κοινωνίας μας όταν ήταν ακόμα σχεδόν παιδί.

«Δεν αισθάνομαι θλίψη, στεναχώρια ή θυμό για αυτό που μου συνέβη γιατί δεν έχω εικόνες, ούτε ανάμνηση. Δεν έχω συναισθήματα για αυτόν τον βιασμό. Γνωρίζω ότι έγινε αλλά αφού δεν το ‘κατέγραψα’ είναι σα να μη το έζησα. Σοκαρίστηκαν και οι ίδιοι οι αστυνομικοί όταν τους το είπα».

Την ώρα που κοιτάζεις μουδιασμένα κι αμήχανα την 22χρονη Δέσποινα, στο καφέ όπου εργάζεται στο Περιστέρι, ένα απόγευμα που η πόλη «βράζει» από τη ζέστη, η ίδια παραδέχεται ότι η αντίδρασή της … «δεν είναι «υγιής».

Όπως της εξηγούν άλλωστε οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι από το νοσοκομείο Νίκαιας στο οποίο την εξέτασαν, και που τώρα την καλούν τακτικά στο τηλέφωνο, για να την ενθαρρύνουν να ανοίξει τη ψυχή της και να μιλήσει, η απώθηση και η άρνηση του γεγονότος, η προσπάθεια μείωσης της σημασίας του, είναι ένας μηχανισμός που συχνά εμφανίζεται στον άνθρωπο που έχει βιαστεί. Πόσο μάλλον αν αυτός βιάζεται για δεύτερη φορά στη ζωή του.

O πρώτος βιασμός όταν η Δέσποινα ήταν ακόμα έφηβη

«Δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει αυτό. Γι’ αυτό με βλέπεις έτσι απαθή. Δυστυχώς, την πρώτη φορά είχα τις αισθήσεις μου. Έχω ακόμα καθαρές εικόνες από το γεγονός. Και δε συγκρίνεται. Πραγματικά, δε συγκρίνεται η μια εμπειρία με την άλλη» συνεχίζει να περιγράφει η Δέσποινα σταθερά αποστασιοποιημένη από τα τραγικά γεγονότα, τόσο «ουδέτερη» που σου δίνει την αίσθηση ότι μιλάει για κάποιον άλλο ή για κάτι που είδε στην τηλεόραση.

Σύντομη παρένθεση για να γίνει πιο κατανοητή η ψυχοσύνθεση αυτού του κοριτσιού- η Δέσποινα μένει με την οικογένεια της και τα δύο της μικρότερα αδέλφια στα Άνω Λιόσια. Ο μεγαλύτερος αδελφός της υπηρετεί στο στρατό. Οι γονείς της όπως και η ίδια είναι άνθρωποι της βιοπάλης και το μεροκάματο πολύ σημαντικό για την οικογένεια. Μάλιστα, όταν ήταν παιδί οι γονείς της έφυγαν για δύο χρόνια μετανάστες στην Γερμανία για να εργαστούν και η Δέσποινα με τα αδέλφια της έμεινε για εκείνο το διάστημα στους παππούδες.

Πίσω στην αφήγηση του γεγονότος που έβαλε απότομα ταφόπλακα στην παιδική της ηλικία η ίδια το περιγράφει ως εξής: «Συνέβη λίγα στενά παρακάτω από το σπίτι μου. Ήταν χειμώνας, βράδυ, αλλά όχι πολύ αργά. Πήγαινα στη θεία μου για να φυλάξω τα μικρά ξαδέλφια μου. Ήταν μια διαδρομή που την έκανα καθημερινά γυρνώντας από το σχολείο.

Τον βιαστή μου τον είχα πετύχει στη διαδρομή δύο- τρεις φορές αλλά δεν είχα δώσει σημασία. Δεν μου είχε κινήσει κάτι την περιέργεια, δεν φοβόμουν ότι κάτι μπορούσε να μου συμβεί. Σκεφτόμουν: “είναι δίπλα από το σπίτι μου, τι να μου συμβεί;”

Εκείνο το βράδυ, αυτός καθόταν σε κάτι σκαλιά, πέρασα από μπροστά του και με ακολούθησε. Δεν το κατάλαβα, είχα ακουστικά στα αυτιά. Όταν έστριψα σε ένα πιο απόμερο στενάκι, χωρίς φώτα και πολλά σπίτια, με κόλλησε στον τοίχο. Θυμάμαι να με αρπάζει και από το σοκ να μη μου βγαίνει η φωνή, να θέλω να φωνάξω και να μη μπορώ, να μην έχω αέρα. Θυμάμαι το χαρακτηριστικό τατουάζ του. Ήταν σωματώδης και μυώδης. Δεν μπορούσα καθόλου να αμυνθώ, ήμουν και μικρή. Πρέπει να ήταν 27 με 28 χρονών. Έμενε και εκείνος στα Άνω Λιόσια. Όταν τελείωσε, έπεσα κάτω γιατί πονούσα. Ήταν η πρώτη μου φορά αυτή. Η πρώτη μου σεξουαλική εμπειρία. Δεν ήξερα γυρνώντας σπίτι τι θα έλεγα στους δικούς μου. Προσπάθησα να ηρεμήσω για να μην καταλάβουν κάτι οι γονείς μου.

Τελικά, το γεγονός με στιγμάτισε οριστικά. Τότε δεν είχα πάει σε γιατρό ούτε και το είχα κυνηγήσει νομικά. Ήμουν 14 χρονών. Έκανα πολύ καιρό για να συνέλθω έστω λίγο. Για πολλά χρόνια, πλησίαζε κάποιος να με ακουμπήσει και ένιωθα αμήχανα και άβολα, φοβόμουν ότι θα μου κάνει κακό. Δεν μπορούσα να εξοικειωθώ με τα αγόρια και τις σχέσεις. Ήμουν στα όρια της κατάθλιψης, μπορεί να είχα και κανονική κατάθλιψη, δεν το ξέρω». «Γιατί το άφησες;» ρωτάω σε αυτό το σημείο την Δέσποινα.

«Γιατί ντρεπόμουν» απαντά και συνεχίζει: «Ένιωθα άβολα να το συζητήσω. Δεν μπορούσα να το πω ούτε στους γονείς μου και μέχρι σήμερα ακόμα δεν το γνωρίζουν. Δεν είναι ότι δεν τους αγαπώ ή ότι δεν με αγαπούν, είμαι απλώς κλειστό παιδί. Ήμουν και έφηβη τότε οπότε το ερμητικό κλείσιμο στον εαυτό μου, οι ίδιοι το απέδωσαν εν μέρει και σε αυτό. Δεν τους το είπα τελικά ποτέ. Φοβόμουν επίσης πως αν έκανα καταγγελία ότι ο βιαστής μου μιας και ήταν από την περιοχή μου, θα με έβρισκε και θα μου έκανε κάτι χειρότερο. Φοβόμουν ότι θα επαναλάμβανε τον βιασμό. Εκείνος ή οι φίλοι του. Είχαμε άλλωστε κοινούς γνωστούς. Ήξερα και τι δουλειά κάνει. Δούλευε delivery σε καφετέρια.

Το έμαθε μόνο ο μεγάλος μου αδερφός μου και ένας φίλος μου. Εκείνοι με βοήθησαν να συνέλθω.

Κλείστηκα στον κόσμο μου. Σκεφτόμουν για καιρό να ψάξω να τον βρω, να κάνω κακό σε εκείνον ή στον εαυτό μου».

Επιστροφή στο σήμερα – Ο δεύτερος βιασμός της Δέσποινας

«Το περασμένο Σαββατοκύριακο δούλευα στην καφετέρια. Την Κυριακή σχόλασα στις 15.00 και ξεκίνησα να πηγαίνω προς τη στάση για το πρώτο λεωφορείο της διαδρομής μέχρι το σπίτι μου: Περιστέρι- Άγιοι Ανάργυροι», επανέρχεται στο σήμερα η Δέσποινα συνεχίζοντας την αφήγησή της για ο, τι της συνέβη πριν από τρεις ημέρες, σε κεντρική περιοχή στα Δυτικά Προάστια- «Μπήκα στο λεωφορείο περίπου ένα τέταρτο μετά το σχόλασμα, αυτό το θυμάμαι. Θυμάμαι ακόμα να κάθομαι σε μια θέση. Το λεωφορείο είχε αρκετό κόσμο και άντρες και γυναίκες. Δεν θυμάμαι όμως την διαδρομή. Δεν θυμάμαι να κατεβαίνω από το λεωφορείο. Δεν θυμάμαι να περπατάω ή να πηγαίνω προς κάπου.

Όταν συνήλθα και βρήκα τις αισθήσεις μου ήταν 6 παρά το απόγευμα. Είχα χάσει δυόμιση ώρες. Βρέθηκα στου Αγίους Ανάργυρους, σε ένα δρομάκι πίσω από την κεντρική πλατεία. Σάστισα. Δεν μπορούσα να κουνηθώ εύκολα και σκεφτόμουν τι μπορούσε να μου είχε συμβεί: ‘να έπαθα κάτι και να με κατέβασαν; να κατέβηκα μόνη μου;’

Δίπλα μου καθόταν ένας άντρας γύρω στα 50. Προσπαθούσε να μου μιλήσει αλλά από το σοκ μου δεν καταλάβαινα τι μου έλεγε. Έπιασα μόνο κάποιους κουβέντες του- μου είπε να συνεχίσω το δρόμο μου και πως αυτός περίμενε το λεωφορείο. Μετά από λίγα λεπτά, ο ίδιος άντρας πέρασε από μπροστά μου με ένα αυτοκίνητο. Οδηγούσε εκείνος κι αυτό μου έκανε πολλή εντύπωση αφού τελικά φάνηκε πως δεν περίμενε το λεωφορείο.

Πήγα σπίτι και κοιμήθηκα, σκεπτόμενη ότι θα θυμηθώ τι συνέβη την επόμενη μέρα. Απέδωσα την αμνησία μου στην κούραση μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω αν είχα τις αισθήσεις μου εκείνες τις δυόμιση ώρες αλλά δεν είχα μνήμη. Μπορεί να μην είχα ούτε τις αισθήσεις μου. Κοιμήθηκα πολύ.

Το επόμενο πρωί όμως, ξύπνησα και πονούσε όλο μου το σώμα, όχι σα να είχα πέσει αλλά ένας μυϊκός έντονος πόνος. Πονούσα όμως πολύ και γυναικολογικά και αυτό με ανησύχησε πολύ. Αυτή τη φορά αποφάσισα να το πω στους γονείς μου. Στο νοσοκομείο της Νίκαιας έκανα πολλές εξετάσεις και πέρασα από πολλούς γιατρούς και φυσικά με είδε γυναικολόγος και ιατροδικαστής. Οι δύο τελευταίοι βρήκαν κακώσεις εξωτερικά και εσωτερικά στα γεννητικά μου όργανα. Είχα και κάποιες μελανιές διάσπαρτες στο σώμα. Μάλιστα είχα μια μεγάλη μελανιά στο πλάι της μέσης μου.

Για τα σημάδια εξωτερικά στη γεννητική περιοχή μού εξήγησαν ότι αυτό είναι κάτι που συμβαίνει όταν το σεξ γίνεται χωρίς συναίνεση. Μου είπαν ότι είχε συμβεί βιασμός. Να πω εδώ ότι έχουν περάσει μήνες από την τελευταία μου σεξουαλική επαφή, μιας και το αγόρι μου έφυγε την Άνοιξη για να δουλέψει σεζόν σε νησί.

Η αλήθεια είναι πως όταν μου είπε τα πορίσματα ο ιατροδικαστής, για λίγο σκέφτηκα πως μπορεί να ήταν και πάλι αυτός που με βίασε πριν από 8 χρόνια. Πριν από μερικούς μήνες ο συγκεκριμένος είχε προσπαθήσει να με προσεγγίσει για να μου ζητήσει συγγνώμη. Ποτέ δεν είναι αργά για να μετανιώσει κανείς για κάτι αλλά για εμένα δεν θα άλλαζε κάτι αυτή η συγγνώμη.

Φεύγοντας από το νοσοκομείο πήγα στο αστυνομικό τμήμα Αγίων Αναργύρων, για να υποβάλλω μήνυση. Περιγράφοντας τι μου συνέβη οι αστυνομικοί μου είπαν, βάση και των περιστατικών που βλέπουν οι ίδιοι, πως κάποιος μου έδωσε κάποια ουσία- χάπι βιασμού, η οποία προκάλεσε απώλεια μνήμης. Μου είπαν ότι το πιθανότερο είναι την ουσία είτε να την εισέπνευσα, είτε να την κατανάλωσα παρά τη θέλησή μου. Συνέβη κάποια ώρα πριν μπω στο λεωφορείο. Μου είπαν ότι κάποιος μου έδωσε κάτι και μου είπαν ακόμα ότι αυτές οι ουσίες έχουν πολλές μορφές και σε κάνουν να χάνεις πολύ γρήγορα τις αισθήσεις σου.

Τώρα, περιμένουμε τις τοξικολογικές εξετάσεις για να δούμε περισσότερες λεπτομέρειες για την ουσία».

Το μήνυμα της Δέσποινας

Στο τέλος της αφήγησής της και θέλοντας λίγο να ανοιχτεί για τις εμπειρίες της, η Δέσποινα μας είπε το εξής: «Θέλω να πω αυτό σε όσες γυναίκες, μικρές ή μεγαλύτερες διαβάζουν τη μαρτυρία μου: Καμία κοπέλα που θα το πάθει ή το έπαθε να μην το κρύψει, να μη το θάψει μέσα της. Αν είχα βοηθηθεί τότε, στα 14 μου, σήμερα θα ήμουν καλύτερα. Αν τότε είχα μιλήσει για ο, τι ένιωσα δεν θα είχε μηδενιστεί το συναίσθημα για αυτό που έζησα τώρα».

Τι λέει στο Newsbeast ο ιατροδικαστής που εξέτασε την Δέσποινα

Μιλώντας στο Newsbeast o Κωνσταντίνος Ανδρέου, επιμελητής Ιατροδικαστικής στο ΓΝΠ Νίκαιας, ο οποίος εξέτασε τη Δέσποινα πριν από τρεις ημέρες επιβεβαιώνει πως η 22χρονη κοπέλα υπέστη βιασμό και φέρει κακώσεις στα γεννητικά όργανα αλλά και μερικές στο σώμα, οι οποίες έχουν προκληθεί από θλων όργανο.

Ο κος Ανδρέου, ο οποίος πρόσφατα εξέτασε και την 50χρονη καθαρίστρια που βιάστηκε στα Πετράλωνα λέει στο Newsbeast το εξής: « Το πόρισμα της έκθεσής μου για το βιασμό της Δέσποινας βρίσκεται ήδη στην Ασφάλεια. Δυστυχώς, εδώ και ένα χρόνο η αύξηση των βιασμών είναι τραγικά μεγάλη. Αυξάνονται μάλιστα κατακόρυφα οι βιασμοί που συμβαίνουν αφού στο θύμα έχουν δοθεί χάπια βιασμού ή ανάλογες ουσίες. Δεν γνωρίζω αν αυτή η αύξηση των βιασμών έχει σχέση με το lockdown αλλά χρονικά συμπίπτει».

Τι είναι το χάπι του βιασμού: Η επιστημονική ονομασία της ισχυρά κατασταλτικής ουσίας είναι φθοριονιτραζεπάμη. Κυκλοφορεί σε σιρόπι, σε χάπι, σε σκόνη ακόμα και σε σπρέι. Η δράση του φαρμάκου ξεκινά 15-30 λεπτά μετά τη λήψη του. Η αίσθηση που αποκομίζει κανείς από τη χρήση του φαρμάκου είναι μια κατάσταση σαν μέθη, χωρίς hangover την επόμενη ημέρα, που ακολουθείται από μια έντονη υπνηλία. Πολύ συχνά δεν είναι δυνατό το θύμα να θυμηθεί τίποτε από όσα του συνέβησαν όσο βρισκόταν υπό την επίδραση του φαρμάκου (προδρομική αμνησία).

 

Πηγή: newsbeast.gr

helen

Haroon

Haroon

Τελευταία Νέα